تنگی کانال کمر؛ از شناخت علائم تا انتخاب درمان

تنگی کانال کمر به کم‌شدن فضای عبور ریشه‌های عصبی در بخش کمری ستون فقرات گفته می‌شود. این تغییر ممکن است در اثر فرایندهای وابسته به سن، برجستگی دیسک، بزرگ‌شدن مفاصل یا ضخیم‌شدن رباط‌ها ایجاد شود؛ اما وجود تنگی در MRI همیشه به معنی وجود علامت نیست.

درد، سنگینی، گزگز یا ضعف یک یا هر دو پا که با ایستادن یا راه‌رفتن بیشتر و با نشستن یا خم‌شدن رو به جلو کمتر می‌شود، الگوی شناخته‌شده تنگی کانال کمر است. تشخیص قطعی فقط با شرح حال، معاینه و در صورت نیاز تصویربرداری انجام می‌شود.

خیر. ارزیابی با شرح حال و معاینه عصبی آغاز می‌شود. MRI زمانی درخواست یا بررسی می‌شود که تشخیص روشن نباشد، علائم مهم عصبی وجود داشته باشد یا اقداماتی مانند تزریق یا جراحی در حال بررسی باشند.

خیر. بسیاری از افراد با تنظیم فعالیت، تمرین‌درمانی متناسب، کنترل درد و پیگیری به جراحی نیاز پیدا نمی‌کنند. جراحی بیشتر زمانی بررسی می‌شود که محدودیت راه‌رفتن یا کیفیت زندگی شدید باشد، ضعف عصبی پیشرفت کند یا درمان غیرجراحی مناسب نتیجه کافی نداده باشد.

هدف جراحی معمولاً آزادکردن فضای عصب با روش‌هایی مانند لامینکتومی، لامینوتومی یا فورامینوتومی است. نوع و وسعت عمل به محل تنگی، تعداد سطوح درگیر و پایداری ستون فقرات بستگی دارد. فیوژن برای همه بیماران لازم نیست.

اختلال تازه در کنترل ادرار یا مدفوع، بی‌حسی ناحیه بین پاها یا اطراف اندام تناسلی و ضعف جدید یا رو به افزایش پاها نیازمند مراجعه فوری به نزدیک‌ترین مرکز اورژانس هستند.